SCHOTTKEY

- Εγινε πολύς θόρυβος για το ντέρμπι στην έδρα του Ολυμπιακού. Υπήρξε  στιγμή που σκεφτήκατε ότι αυτός ο αγώνας είναι χαμένος εκ των προτέρων; 

Ναι! Όταν είδα στην τηλεόραση τον Κόκκαλη να φεύγει από το δικαστήριο με ένα πολύ μεγάλο χαμόγελο. Τότε σκέφτηκα ότι αυτός ο τύπος κάτι σκαρώνει, αλλά δεν ήξερα τι. Αργότερα, μέσα στη βδομάδα, έμαθα ότι υπήρχαν μέχρι και μεγάφωνα στον Πειραιά καλώντας τον κόσμο. Ήταν τόσο πειστικό, που είπα ότι αυτό δεν είναι καλό για μας. Εμείς αφήσαμε την Παιανία με πολλή αυτοπεποίθηση γιατί ήμασταν σε καλή φόρμα, είχαμε παίξει 11 παιχνίδια, η ομάδα πήγαινε καλά. Ό,τι επακολούθησε ήταν σαν ταινία τρόμου. Σταμάτησαν το λεωφορείο στην Β. Σοφίας πρώτα. Μείναμε εκεί για τρία τέταρτα, με την αστυνομία να μας έχει περικυκλωμένους. Μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε, αλλά στη Συγγρού σταματήσαμε και πάλι για μια ώρα. Ο Πατέρας καθόταν στο μπροστινό κάθισμα, οι φρουροί του γύρω από το πούλμαν, όλη η προετοιμασία ήταν μία σκηνή τρόμου από ταινία του Χόλιγουντ. Μας πήρε περισσότερο από 2,5 ώρες από την Παιανία στο Καραϊσκάκη. 

- Πως ήταν η ατμόσφαιρα μέσα στο πούλμαν; 

Χάνεις την προσοχή σου, την αυτοσυγκέντρωσή σου, γιατί γίνονται τόσα πολλά γύρω σου. Καμένα αυτοκίνητα, αστυνομία, φωτιές. Όταν πια φτάσαμε στο γήπεδο, είχαμε πολύ κακή υποδοχή από τους φιλάθλους, κάτι αναμενόμενο. Το παιχνίδι καθυστέρησε για δύο ώρες, υπήρχαν φρουροί έξω από τα αποδυτήρια, ήταν μια σουρεαλιστική κατάσταση.  

 Οι υπάλληλοι και οι εργάτες του ιδιωτικού τομέα, στο συντριπιτικά μεγαλύτερο ποσοστό τους:

• Βρίσκονται έξω από το «βαθύ δημόσιο», δεν έχουν συνεπώς καμιά ευθύνη για τα ελλείμματά του.
• Εργάζονται ήδη σκληρότατα και κακοπληρωμένα (η «γενιά των 700 ευρώ» στον κόσμο του ιδιωτικού τομέα αναφέρεται. Και ήδη, ο ελάχιστος μισθός για τους νεοπροσλαμβανόμενους έπεσε στα 560).  
• Έχουν να πάρουν αύξηση ένα, δύο ή και τρία χρόνια, συνεπώς είναι ανήθικο οι μισθοί τους να καθηλωθούν γι’ άλλο τόσο. 
• Δεν έχουν λάβει λαδώματα, φακελάκια, δωράκια κ.λπ. Ούτε καμιά κράτηση, σε καμιά συναλλαγή, γίνεται ποτέ για λογαριασμό τους.
• Σπάνια κάνουν οικογένεια, υφίστανται πολλαπλούς εξευτελισμούς και ταπεινώσεις, ακόμα και σεξουαλική χρήση, προκειμένου να κρατάνε αυτή τη ρημάδα τη δουλειά τους με νύχια και με δόντια.
• Βλέπουν ήδη το ωράριό τους να επιμηκύνεται σε 10-12 ώρες, απλήρωτα.  
• Στηρίζουν με την εργασία τους την πραγματική οικονομία, υφίστανται την οικονομική εκμετάλλευση από τον εργοδότη (υπεραξία το λένε) και πληρώνουν με τους φόρους τους τους μισθούς και τα εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων. 
• Ξέρουν ότι τα κόμματα και οι συνδικαλιστές κοιτάνε την πάρτη τους.
• Δεν έχουν τίποτα σταθερό, ούτε δεδομένο στο μισθό και στη ζωή τους. 
• Βλέπουν πως ό,τι κοπεί απ’ αυτούς θα το οικειοποιηθεί, τελικά, το «βαθύ δημόσιο» (προνομιούχοι των ΔΕΚΟ, επαγγελματίες πολιτικοί, μιζαδόροι των εξοπλισμών, μητροπολίτες, διάφοροι σύμβουλοι, επιχειρηματίες που λαδώνουν το δημόσιο, παπαδαριό που μουρμουράει πέντε χρυσοφόρες μπούρδες μέσα από τα γένεια του, μεσάζοντες κοινοτικών προγραμμάτων, επιδοτούμενοι αγρότες, εφαπαξίες των € 150.000, παρατρεχάμενοι των κομμάτων, χρήστες υπηρεσιακών αυτοκινήτων, αυτοπριμοδοτούμενοι δικαστές κ.λπ. κ.λπ.). Δηλαδή οι φταίχτες θ’ αρμέξουν τους μη φταίχτες.